ZESPOŁY PSYCHOTYCZNE BEZ ROZPADU STRUKTURY OSOBOWOŚCI.

ZESPOŁY PSYCHOTYCZNE BEZ ROZPADU STRUKTURY OSOBOWOŚCI. ZESPOŁY PARANOICZNE I OBŁĘD (PARANOIA). Przez paranoję rozumie się psychozę zasadniczo czynnościową, składającą się z usystematyzowanych logicznie urojeń oraz przebiegającą bez rozpadu struktury osobowości i innych cech schizofrenicznych, w szczególności bez zaburzeń afektu. Afekt zachowuje w paranoi pełną zdolność modulacyjną, chociaż bywa napięty (affectus tensus), ponadto stwierdza się zazwyczaj skłonność do zalegania afektu (Otractioaffectus). Może to naśladować w pewnych przypadkach, jakościowe zaburzenia afektywne, zwłaszcza przy powierzchownym badaniu. Obłęd (pamnoia) jest chorobą przewlekłą, o nieznanej przyczynie. Wielu autorów skłonnych jest uważać tę psychozę za jednostkę nozologiczną. W odróżnieniu od takiej paranoi “prawdziwej” mówimy o odczynach “(reakcjach), czyli zespołach paranoicznych, wszędzie tam; gdzie psychoza nie wyrasta z przyczyn wewnątrzustrojowych (endogennych), lecz jest następstwem działania czynników reaktywnych, i to wyłącznie. Zespoły paranoiczne tego typu pozwalają na pomyślniejsze rokowanie samorzutne, jeżeli uda się czynnik reaktywny usunąć. Od czasu wprowadzenia do lecznictwa psychiatrycznego largaktylu rokowanie przedstawia się odwrotnie, gdyż łatwiej jest przerwać paranoję endogenną niż reaktywną, jeżeli usunięcie czynników reaktywnych nie leży w mocy lekarza. Dane historyczne. Nazwa paranoia pochodzi od Hipokratesa, oznaczała jednak w starożytności to samo co obłąkanie. Już Cicero rozważał pytanie, czy w obliczu prawa możliwy jest obłęd bez uszkodzenia umysłu, czyli rozumu, i doszedł do wniosku, że prawo pyta się, non si insanus seti si filriosus est. Toteż w czasach nowożytnych prawnicy uważali stworzone przez psychiatrów francuskich (Lasegue, 1852, Irelat, Esquirol, Morel) pojęcia w rodzaju folie lucide, folie raisonnante, manie sans delire za sprzeczne w sobie. Dopiero Wilhelm Sander (1838-1922) opisał paranoję w r. 18% w sposób zbliżony do nowoczesnego jej ujęcia. Spośród wielu autorów, którzy zagadnieniu temu poświęcali uwagę, wymienić warto Ernesta Krestchmera, który w r. 1918 opisał sensytywny obłęd ksobny (paranjia sensitiva) pod nazwą der sensitive Beziehungswahn. W ciągu długiego czasu nie brakło psychiatrów, którzy paranoję i parafrenię zaliczali do schizofrenii paranoidalnej. [przypisy: rehabilitacja dzieci, rehabilitacja katowice, rehabilitacja niemowląt ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: rehabilitacja dzieci rehabilitacja katowice rehabilitacja niemowląt