Tofacitinib lub Adalimumab versus Placebo dla Łuszczycowego zapalenia stawów ad 5

Aby kontrolować błąd typu I na poziomie 5%, zastosowano sekwencyjną hierarchiczną metodę testowania: dla wszystkich punktów końcowych tofacitinib w dawce 10 mg porównano z placebo przed porównaniem dawki 5 mg tofacitinibu z placebo (patrz Dodatek dodatkowy). W przypadku dwóch głównych punktów końcowych ustalona sekwencja do badania przewagi każdej dawki tofacitinibu w porównaniu z placebo w 3. miesiącu była następująca: wskaźnik odpowiedzi ACR20 w grupie otrzymującej 10 mg tofacitinibu w porównaniu z grupą placebo; wskaźnik odpowiedzi ACR20 w grupie 5-mg tofacitinibu w porównaniu z grupą placebo; zmiana od wartości wyjściowej w wyniku HAQ-DI w grupie otrzymującej tofacitinib w dawce 10 mg w porównaniu z grupą placebo; i zmiana od linii podstawowej w wyniku HAQ-DI w grupie 5-mg tofacitinibu w porównaniu z grupą placebo. Jeśli oba pierwotne punkty końcowe były istotne dla każdej dawki tofacitinibu w porównaniu z placebo, kluczowe drugorzędowe punkty końcowe były badane w następującej kolejności: odsetek pacjentów z PASI75, zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w wyniku Leeds Enthesitis Index, zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w Dactylitis Severity Score, zmiana w stosunku do linii podstawowej w wyniku fizycznego funkcjonowania SF-36 i zmiana w stosunku do linii podstawowej w wyniku FACIT-F. Błąd typu I był kontrolowany globalnie dla podstawowych punktów końcowych i dla wymienionych tutaj kluczowych punktów węzłowych.
Dodatkowe hierarchie zastosowano do rodziny odpowiedzi ACR w 3 miesiącu (odpowiedź ACR20, następnie odpowiedź ACR50, a następnie odpowiedź ACR70, błąd typu I był kontrolowany w rodzinie odpowiedzi ACR) i odpowiedzi ACR20 podczas każdej wizyty próbnej (miesiąc 3, następnie miesiąc 2, miesiąc i tydzień 2, błąd typu I był kontrolowany w rodzinie czasów odpowiedzi ACR20). Istotność statystyczna została zadeklarowana, jeśli porównanie przeszło test zgodnie z wcześniej określonymi hierarchicznymi procedurami testowania. Wszystkie wartości P są nieskorygowane i dwustronne. Dla wszystkich punktów końcowych badania obliczono 95% przedziały ufności dla różnicy między aktywnym leczeniem a placebo.
Binarne punkty końcowe analizowano przy użyciu normalnego przybliżenia dla różnicy w proporcjach dwumianowych (tj. Normalnego przybliżenia dla rozkładu dwumianowego), z imputacją braku odpowiedzi na brakujące wartości, a wielokrotnych imputacji nie użyto. Pacjenci, którzy wycofali się z badania, byli uważani za nie mających żadnej odpowiedzi podczas żadnej wizyty po odstawieniu. Ciągłe punkty końcowe analizowano za pomocą modelu mieszanego dla powtarzanych pomiarów z grupą próbną, wizytą, interakcją grupy badawczej przez wizytę, położeniem geograficznym i wartością bazową jako efektami stałymi, bez imputacji dla brakujących wartości. Analizy wspomagające dla pierwszorzędowych punktów końcowych są opisane w Dodatku Uzupełniającym.
Zastosowano dwa osobne modele mieszane dla powtarzanych pomiarów: wyniki do 3. miesiąca oparto na modelu z dwiema sekwencjami placebo-tofacitinib (placebo z przejściem do 5 mg lub 10 mg tofacitinibu) połączonymi w jedną grupę placebo, z zastosowaniem wszystkich danych do 3. miesiąca. Wyniki po miesiącu 3 były oparte na modelu z oddzielonymi sekwencjami placebo-tofacitinib, z wykorzystaniem wszystkich danych z okresu po linii do miesiąca 12 (wyniki do trzeciego miesiąca zostały odrzucone)
[hasła pokrewne: kabiny toaletowe, wyposażenie stajni, rehabilitacja kręgosłupa ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: kabiny toaletowe rehabilitacja kręgosłupa wyposażenie stajni