Przypadek nr 10. Paranoia persecutoria.

Przypadek nr 10. Paranoia persecutoria., S. B., ur. 20. XI.1889 r. Matka jej przez krótki czas miała chorować psychicznie, zresztą o obciążeniu dziedzicznym nic nie wiadomo. Rozwój umysłowy i charakterologiczny bardzo dobry, ukończyła seminarium nauczycielskie, postępy bardzo dobre. Była zawsze towarzyska, ale podejrzliwa i drażliwa. Pożycie małżeńskie zgodne, przeszła pomyślnie dwa porody, córki żyją, zdrowe. W czasie okupacji straciła męża. Już od r. 1943 zaczęła wypowiadać podejrzenia co do zięcia, że ją źle traktuje i że córkę podjudza swoją sugestią. W r. 1947 zwróciła się do prof. Bilikiewicza z prośbą, aby zdjął hipnozę z jej córki. I córka, i obaj zięciowie mają być pod hipnozą dr L, który chorą od dawna prześladuje, który nastawia wrogo ludzi przeciw niej, prowadzi przeciw niej oszczerczą akcję. Po pewnym czasie zjawiła się ponownie z listem swego brata, który zaleca jej porozumienie się z psychiatrą. Wskutek intryg dr I. musiała porzucić pracę i zmienić miejsce zamieszkania. Gdziekolwiek zwróci się z prośbą o pracę, wszędzie widzi po uśmiechach, minach i wypowiadanych zwrotach, że dr I. już tutaj swoimi wpływami dotarł i utrącił jej starania. Chora pokazywała podanie swoje o emeryturę, pełne gwałtownych zwrotów, niedopowiedzianych zarzutów i podejrzeń. Kiedy na to podanie otrzymała uprzejmą odpowiedź z prośbą o nadesłanie pewnych załączników, doszukała się w tym także działania dr I. Usystematyzowane te urojenia prześladowcze i ksobne chora wypowiadała z dostosowanym przydźwiękiem afektywnym, nie zdradzała przy tym ani zaburzeń spostrzegania, ani żadnych innych tworów patologicznych, struktura jej osobowości była w pełni zachowana, również ani śladu otępienia nie można było zauważyć. Wskutek nieustających zatargów z zięciem i córką, których stale posądzała o działania wrogie pod sugestią dr, zaszła konieczność umieszczenia chorej na oddziale zamkniętym. W Klinice Chorób Psychicznych Akademii Medycznej w Gdańsku przebywała dwukrotnie, mianowicie od dn.           7. VIII. do 20. X. 1948 r. i od 31. III. do 15. IV. 1952 r., ponadto w Szpitalu w Kocborowie od dn. 10. II. 1951 r. do 7. II. 1952 r. i wreszcie, ponieważ nieustannie wysyłała utrzymane w gwałtownym tonie pisma z zażaleniami i oskarżeniami do władz, zaszła konieczność trwałego umieszczenia jej najpierw w szpitalu w Świeciu dnia 15. IV. 1952 r., po czym przekazana została do szpitala w Kocborowie. [patrz też: wyposażenie taktyczne, ursy rehabilitacyjne, rehabilitacja kręgosłupa ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: rehabilitacja kręgosłupa ursy rehabilitacyjne wyposażenie taktyczne