Posts Tagged ‘Siłownie zewnętrzne’

W poczatkowym okresie leczenia gruzlicy

Tuesday, July 12th, 2016

W początkowym okresie leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną stoso- wano wysokie ciśnienie dodatnie, by ucisnąć i zupełnie unieruchomie chore płuco. Z czasem przekonano się jednak, że takie postępowanie jest przeważnie szkodliwe, ponieważ zmniejsza znacznie czynność oddechową zdrowych części płuca: i wybitnie zwiększa wysiłek chorego, by powietrze dostało się do płuc podczas wdechu. Toteż obecnie przy leczeniu odmą nie doprowadza się do ciśnienia dodatniego w jamie opłucnej, natomiast dąży się do uzyskania takiego najmniejszego ciśnienia” które wywołując odprężenie pluca przy stosunkowo nieznacznym jego ucisku, daje najlep- szy wynik leczniczy. Przy tym tzw. ciśnieniu najskuteczniejszym (pressio intrapleuralis optima) ciśnienie w jamie opłucnej w okre- sie wdechu i wydechu zostaje jeszcze ujemne. Uzyskuje się to u różnych osób po wprowadzeniu niejednakowej ilości powietrza, zależnie od oso- bniczych różnic w sprężystości pluc i innych czynników. U osób ze śródpiersiem bardzo podatnym wprowadzenie większej ilo- ści powietrza może wywołać znaczne przesunięcie śródpiersia i serca na- ,wet przy ujemnym ciśnieniu w jamie opłucnej. Toteż prócz ciśnienia w jamie opłucnej należy zwracać uwagę także na zachowanie się nie tylko uciskanego płuca, ale i narządów sąsiednich. Znaczne przesunięcie serca i śródpiersia w stronę zdrowego pluca wywołuje duszność L zabu- rzenia czynności serca, które nakazują natychmiast wypuścić część wpro- wadzonego powietrza. Po pierwszych dopełnieniach odmy zaleca się choremu leżeć przez dobę. W początkowym okresie leczenia dopełnia się odmę co kilka dni, wpro- wadzając za każdym razem o 50 ml powietrza więcej niż poprzednio, następnie po dojściu do 500 ml powietrza jednorazowo dopełnia się odmę mniej więcej raz na tydzień przez wprowadzenie 500 ml powietrza. Za- czynając od 5-6 dopełnienia leczenie odmą można prowadzić już ambu- latoryjnie. Wprowadzanie do jamy opłucnej naraz dużej ilości powietrza „na zapas” w celu zmniejszenia częstości dopełnień jest poważnym błędem w postępowaniu. Do utrzymania wytworzonej odmy wy- starczy w późniejszym okresie dopełniać ją coraz rzadziej – raz na 2- -4-6 tygodni, a w przypadkach dużych zgrubień opłucnej nawet jesz- cze rzadziej, [przypisy: , olej do włosów, catering dietetyczny, Siłownie zewnętrzne ]

Odma sródtkankowa Dosc czestym powiklaniem

Tuesday, July 12th, 2016

Odma śródtkankowa Dość częstym powikłaniem przy wytwarzaniu oraz przy dopełnieniach odmy opłucnej jest odma odskórna (emphysema, subcutaneu.m). Powstaje ona w razie dostania się powietrza pod skórę. Zależnie od ilo- ści powietrza, odma podskórna może ograniczyć się do okolicy nakłucia lub jest bardzo rozległa. Powstaniu tego powikłania sprzyja bardzo silny kaszel oraz doprowadzanie ciśnienia w jamię opłucnej do wysokiego po-: ziomu. Odma podskórna powstaje także wtedy, gdy płuco zostało zra- nione w miejscu przyrośniętym do klatki piersiowej, wskutek czego powietrze z oskrzelków albo z jamy w płucu dostało się pod skórę w du- żej ilości, zwłaszcza podczas kaszlu. Odmę podskórną rozpoznaje się po znamiennym trzeszczeniu przy uciskaniu skóry palcem. W przypadkach rozleglejszej odmy mogą powstawać wypuklenia wypełniające, np. dołek nadobojczykowy. W tych przypadkach chorzy nieraz uskarżają się na bóle w tym miejscu. Inne postaci odmy powietrznej w przebiegu leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną zdarzają się rzadko. Jeżeli podczas wytwarzania lub dopełniania odmy opłucnej powietrze dostaje się między opłucną ścienną a powięź wewnątrzpiersiową (fas cia endothoracica), która pokrywa mięśnie międzyżebrowe i żebra od we- wnątrz, to powstaje odma podpowięziowa (emphysema sub- fasciale). Można ją rozpoznać dopiero wtedy, gdy powietrze szerząc się poza powięź wewnątrz piersiową dotrze do dołka nadmostkówego i dalej rozprzestrzenia się pod skórę. Odma podpowięziowa zazwyczaj nie wywołuje żadnych większych dolegliwości. Jeżeli po zranieniu płuca podczas wytwarzania lub dopełniania odmy powietrze z uszkodzonego miąższu płucnego dostaje się do tkanki śród- miąższowej, to powstaje odma płuc śródmiąższowa, zwana także “odmą płuc międzyzrazikową” (emphysema pulmo- num interstitiaLe s. interlooulare]. Jeżeli przy tym dużo powietrza gro- madzi się w tkance podopłucnej, to sprawa nosi miano: “odma pod- opluena” (emphysema subpLeuraLe). Z tkanki śródmiąższowej powie- trze może dostawać się wzdłuż naczyń i oskrzeli do wnęki płuca i po- przez nią do śródpiersia. Powstaje wtedy odma śródpiersia(em- physema mediastinale). Przebieg tej odmy może być różny. Najczęściej miejsce wtargnięcia powietrza wkrótce zamyka się skrzepem krwi, włóknikiem, strzępkiem opłucnej. W tych przypadkach odma może objawić się tylko jako -odma podskórna w dołku nadmostkowym i na szyi po obu stronach albo też tylko nieznacznym utrudnieniem oddy- chania, bólami za mostkiem lub w okolicy krtani, chrypką, utrudnieniem połykania. Opisano jednak zresztą bardzo rzadkie przypadki (np. przy- padek ogłoszony przez Nadzieję Berdo), w których z każdym wdechem przez miejsce zranienia dostawały się do śródpiersia coraz nowe porcje powietrza, zwłaszcza podczas kaszlu. [hasła pokrewne: , okulista, rehabilitacja, Siłownie zewnętrzne ]