Posts Tagged ‘rehabilitacja’

Rozpoznanie opiera sie na typowym

Tuesday, July 12th, 2016

Rozpoznanie opiera się na typowym obrazie klinicznym, który wypełniony jest usystematyzowanymi, logicznie zwartymi urojeniami treści prześladowczej i ksobnej, przy nienaruszonej strukturze osobowości i doskonale zmodulowanym i dostosowanym życiu afektywnym i przy braku wszelkich innych aabwrze ń PBY- chicznych, W Szczególności braku omamów. Rokowanie do niedawna było niepomyślne. Ostro przebiegające zespoły para- noiczne reaktywne, wyrosłe zazwyczaj na podłożu psychopatii, lecz czasem nieza- leżnie od stwierdzalnych prepsychotycznych cech osobowości, pozwalały czasem na rokowanie lepsze, o ile było w mocy środowiska usunąć szkodliwie działające urazy psychiczne reaktywne. W ten sposób można było liczyć na ustąpienie odczynu para- noicznego, pieniaczego, obłędu zazdrości, rzadziej stanu reaktywnego prześladow- czego itd. Natomiast dwie postacie obłędu przewlekłego, mianowicie “prawdziwy” obłęd ksobny i obłęd prześladowczy, rokowały jak najgorzej. Largaktyl zmienił ra- dykalnie zasady rokowania w obłędzie. Okazało się z obserwacji klinicznych, że właśnie dwie te postacie przewlekle najlepiej reagują na leczenie largaktylem, nawet najbardziej zastarzałe przypadki po kilku dniach leczenia przeistaczają się w sposób wprost cudowny: chorzy nagle stwierdzają, że nikt ich nie prześladuje, że nikt im nie dokucza. Czasem stwierdza się krytycyzm wobec minionych urojeń, częściej chorzy twierdzą, że to, co było, było rzeczywistością, cieszą się jednak, że prześladowcy dali im spokój. Ten obłęd reszt- kowy (psychosis residualis) z biegiem czasu traci swój ładunek uczuciowo-przeko- naniowy i blednie. Trzeba jednak pamiętać, Że wyleczenie to ma charakter “zawie- szenia” objawów psychozy. Jeżeli chory przerwie przedwcześnie zażywanie dawek podtrzymujących largaktylu, to po paru tygodniach obłęd może powrócić z dawną siłą. Im więcej krytycyzmu przed leczeniem zdradza chory, tym rokowanie zdaje się być pod tYTI względem lepsze. Podejrzane są przypadki, gdzie chory samodziel- nie przerywa zażywanie dawek podtrzymujących, tłumacząc się np., że mu szkodzą, Już samo to stanowisko może świadczyć o nastawieniu urojeniowym. Wówczas na- wrót obłędu jest tylko kwestią czasu. Zapobieganie może wchodzić w rachubę tylko o tyle, o ile da się usunąć warunki sprzyjające powstawaniu spraw reaktywnych. Przyczyny postaci przewlek- łych nie są znane, tym samym nie może być mowy o zapobieganiu. Natomiast lecze-: nie zapobiegawcze w przypadkach leczonych largaktylem jest bardzo wazne. Chodzi tu mianowicie o zapobieżenie nawrotowi dzięki skrupulatnemu zażywaniu dawek podtrzymujących. [podobne: , rehabilitacja, filtry do wody, firma sprzątająca ]

Odma sródtkankowa Dosc czestym powiklaniem

Tuesday, July 12th, 2016

Odma śródtkankowa Dość częstym powikłaniem przy wytwarzaniu oraz przy dopełnieniach odmy opłucnej jest odma odskórna (emphysema, subcutaneu.m). Powstaje ona w razie dostania się powietrza pod skórę. Zależnie od ilo- ści powietrza, odma podskórna może ograniczyć się do okolicy nakłucia lub jest bardzo rozległa. Powstaniu tego powikłania sprzyja bardzo silny kaszel oraz doprowadzanie ciśnienia w jamię opłucnej do wysokiego po-: ziomu. Odma podskórna powstaje także wtedy, gdy płuco zostało zra- nione w miejscu przyrośniętym do klatki piersiowej, wskutek czego powietrze z oskrzelków albo z jamy w płucu dostało się pod skórę w du- żej ilości, zwłaszcza podczas kaszlu. Odmę podskórną rozpoznaje się po znamiennym trzeszczeniu przy uciskaniu skóry palcem. W przypadkach rozleglejszej odmy mogą powstawać wypuklenia wypełniające, np. dołek nadobojczykowy. W tych przypadkach chorzy nieraz uskarżają się na bóle w tym miejscu. Inne postaci odmy powietrznej w przebiegu leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną zdarzają się rzadko. Jeżeli podczas wytwarzania lub dopełniania odmy opłucnej powietrze dostaje się między opłucną ścienną a powięź wewnątrzpiersiową (fas cia endothoracica), która pokrywa mięśnie międzyżebrowe i żebra od we- wnątrz, to powstaje odma podpowięziowa (emphysema sub- fasciale). Można ją rozpoznać dopiero wtedy, gdy powietrze szerząc się poza powięź wewnątrz piersiową dotrze do dołka nadmostkówego i dalej rozprzestrzenia się pod skórę. Odma podpowięziowa zazwyczaj nie wywołuje żadnych większych dolegliwości. Jeżeli po zranieniu płuca podczas wytwarzania lub dopełniania odmy powietrze z uszkodzonego miąższu płucnego dostaje się do tkanki śród- miąższowej, to powstaje odma płuc śródmiąższowa, zwana także “odmą płuc międzyzrazikową” (emphysema pulmo- num interstitiaLe s. interlooulare]. Jeżeli przy tym dużo powietrza gro- madzi się w tkance podopłucnej, to sprawa nosi miano: “odma pod- opluena” (emphysema subpLeuraLe). Z tkanki śródmiąższowej powie- trze może dostawać się wzdłuż naczyń i oskrzeli do wnęki płuca i po- przez nią do śródpiersia. Powstaje wtedy odma śródpiersia(em- physema mediastinale). Przebieg tej odmy może być różny. Najczęściej miejsce wtargnięcia powietrza wkrótce zamyka się skrzepem krwi, włóknikiem, strzępkiem opłucnej. W tych przypadkach odma może objawić się tylko jako -odma podskórna w dołku nadmostkowym i na szyi po obu stronach albo też tylko nieznacznym utrudnieniem oddy- chania, bólami za mostkiem lub w okolicy krtani, chrypką, utrudnieniem połykania. Opisano jednak zresztą bardzo rzadkie przypadki (np. przy- padek ogłoszony przez Nadzieję Berdo), w których z każdym wdechem przez miejsce zranienia dostawały się do śródpiersia coraz nowe porcje powietrza, zwłaszcza podczas kaszlu. [hasła pokrewne: , okulista, rehabilitacja, Siłownie zewnętrzne ]